Biografia George'a Gordona Byrona (1788-1824) nierozerwalnie związana jest z atmosferą skandalu i legendą, jaka narosła wokół jego postaci. Zasadniczy wpływ na nią miała bezkompromisowa postawa młodego dandysa, niemogącego pogodzić się z panującą w środowisku londyńskich elit obłudą i sztywnymi normami obyczajowymi, skrywającymi zepsucie i zacofanie pod maską przyzwoitości.

Byron pochodził ze zubożałej rodziny, jednak uczył się oraz przebywał w otoczeniu ludzi majętnych i dobrze urodzonych, ze względu na tytuł lorda, jaki odziedziczył po zmarłym krewnym. Ten niespodziewany awans społeczny i nienaturalna sytuacja, w jakiej się znalazł (biedak pośród bogaczy), zaowocowały u niego poczuciem wyobcowania, odrębności, a także pogardy dla uprzywilejowanego ze względu na status majątkowy środowiska. Nie przeszkadzało mu to jednak przyjąć modnej wówczas wśród studiującej „złotej młodzieży” pozy zblazowanego panicza, szokującego nonszalancją i ekstrawagancją zachowań. Prowadził więc wystawny tryb życia, wpędzał się w coraz większe długi, ubierał przesadnie modnie oraz pisał wiersze, jak na studenta z towarzystwa przystało.
Do dobrego tonu należały wtedy także podróże, a że Europa była ówcześnie dla Anglików niedostępna ze względu na wojny napoleońskie, udał się do Grecji i dalej na wschód aż do Konstantynopola. Tam przeżył wiele egzotycznych przygód, które zaowocowały powstaniem kilku rękopisów (w tym pierwsze pieśni „Wędrówek Childe Harolda”, które przyniosły mu sławę, oraz cykl powieści poetyckich o tematyce wschodniej: „Giaur”, „Korsarz”, „Lara”).

Zetkniecie z inną kulturą jeszcze bardziej zradykalizowało poglądy młodego Byrona. Szczerość jego wypowiedzi, oraz ich swobodna, lekceważąca forma, fascynowały czytelników, a zarazem przysparzały mu wrogów w skostniałym obyczajowo londyńskim światku. W opisywanych przez niego niemoralnych incydentach dopatrywano się związków z autentycznymi wydarzeniami z jego życia, w dwuznacznych postaciach łotrów i zbrodniarzy – jego alter ego. Z zawiści oraz obawy przed ośmieszeniem atakowano go i pomawiano o najgorsze czyny, aż w końcu, po skandalicznym rozstaniu z nader nobliwą żoną, spotkał go społeczny ostracyzm. Udał się wtedy na dobrowolne wygnanie z ojczyzny, buntując się przeciw ciasnym konwenansom oraz ograniczonym horyzontom myślowym salonowego towarzystwa. Resztę życia spędził we Włoszech, gdzie zaangażował się w ruchy rewolucyjne, sprzeciwiające się absolutystycznemu porządkowi narzuconemu Europie po Kongresie Wiedeńskim. Zmarł u wybrzeży Grecji, do której spieszył wspierać walczącą ludność w jej dążeniach wolnościowych.

Zarówno ogromny indywidualizm, bezkompromisowość w walce z zastanym porządkiem, jak i wątek wygnania, swoistej pielgrzymki w poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, są przejawami romantycznej biografii Byrona. To wszystko składa się na jego legendę, która wraz z zespołem tendencji literackich, wywodzących się z jego twórczości, weszła na stałe do historii literatury pod mianem bajronizmu.