Maria Kuncewiczowa (de domo Szczepańska) urodziła się 30 października 1895 roku. Dzieciństwo spędziła w Rosji, skąd po wielu latach wraz z rodziną przeprowadziła się do Warszawy (1899 r.). Siedem lat później Szczepańscy przeprowadzają się do Płocka za sprawą posady, którą otrzymał ojciec pisarki w tamtejszym gimnazjum. W roku 1913 Maria kończy pensję u pani Apis i otrzymuje dyplom nauczycielki domowej. W tym samym roku razem z matką opuszcza kraj i wyjeżdża do Francji, gdzie przez rok uczęszcza ma wykłady z literatury francuskiej. Tęsknota za krajem jest jednak zbyt silna i młoda Maria powraca do Polski, do Krakowa, gdzie rozpoczyna studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ostatecznie kończy je na Uniwersytecie Warszawskim. W 1917 roku Maria (jeszcze Szczepańska) obejmuje stanowisko tłumaczki w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, a dwa lata później uczestniczy w konferencji pokojowej w Paryżu.

Debiut Marii to rok 1918. W piśmie studenckim „Pro arte et studio” ukazuje się nowela „Bursztyny”. Niestety jej kolejne opowiadanie, „Śmierć fiołkowa”, nie zyskuje aprobaty i jak mówiła później sama Kuncewiczowa – nie obyło się bez złośliwych komentarzy Juliana Tuwima. Jednym z etapów jej życia jest nauka w Konserwatorium, do której zmusiła ją matka. Gra na skrzypcach i śpiewa.
W momencie wybuchu II wojny światowej wraz z rodziną opuściła kraj, dostała się do Rumunii, a później do Francji. Rozpoczynają się długie lata emigracji pisarki – Wielka Brytania, Stany Zjednoczone. Aktywnie uczestniczyła w życiu pisarsko-partyzanckim. Razem z Antonim Słonimskim ogłosiła „Czarna listę” hitlerowskich mordów. W 1959 przeniosła się do Nowego Jorku, a w latach 1962-1968 prowadziła wykłady z literatury polskiej na Uniwersytecie w Chicago. Od roku 1962 regularnie spędzała czas w odzyskanym domu w Kazimierzu, gdzie przeprowadziła się na stałe w 1970.

Umarła w Lublinie 15 lipca 1989 roku.

Kuncewiczowa pisała w charakterystyczny dla siebie sposób. Zajmowała się indywidualnym ujmowaniem tematów osobistych. Jej zdaniem u źródeł prawdziwej twórczości powinno leżeć wzruszenie losem człowieka. Uważała także, że artysta nie powinien oddzielać swojego życia prywatnego od tematów literackich, a życie powinno być swojego rodzaju natchnieniem dla pisarza. Starała się udowodnić w swych dziełach, że kobieta jest stworzona do miłości. Cechą charakterystyczną dzieł Marii Kuncewiczowej była feminizacja tematów oraz zainteresowanie życiem wewnętrznym kobiety i jej sposobem przeżywania rzeczywistości. Próbowała poddać analizie jedno z najbardziej tajemniczych uczuć – miłość.