Faust – główny, tytułowy bohater dramatu Goethego. Jest starym, wszechstronnie wykształconym mędrcem, uczonym, który posiadł całą wiedzę, jaka jest dostępna człowiekowi, ale nie zaznał szczęścia. Wciąż czuje niedosyt. Zdobyta wiedza nie dała mu żadnej życiowej mądrości. Rozczarowany ograniczonymi możliwościami nauki, postanawia w czarnej magii szukać odpowiedzi na podstawowe, egzystencjalne pytania. Wyraża bunt przeciw nauce, która jest jałowa; namiętnie marzy o prawdziwej wiedzy, niedostępnej śmiertelnikom. Dlatego właśnie przystaje na pakt z diabłem. Podpisuje cyrograf i zaprzedaje swoją duszę Mefistofelesowi, z pomocą którego rozpoczyna wędrówkę w czasie i przestrzeni. Odzyskuje młodość, uwodzi Małgorzatę, jednak związek ten jest dla niego tylko rozrywką, zaspokajaniem pożądania i źródłem rozkoszy. Doprowadza niewinną dziewczynę do zguby. Dopiero po śmierci Małgorzaty Faust zaczyna rozumieć, że zaspokajanie tylko własnych pragnień nie prowadzi do szczęścia. Wyzwala się więc spod wpływu diabła i rozpoczyna swą wędrówkę po świecie w poszukiwaniu prawdziwego spełnienia. W czasie tej wędrówki zyskuje sławę na dworze cesarza i poznaje smak prawdziwej miłości. Jednak dopiero działalność na rzecz innych ludzi (próba stworzenia idealnego społeczeństwa) przynosi mu to, czego tak długo poszukiwał – prawdziwe szczęście i sens życia. Uzyskawszy poczucie spełnienia, Faust wypowiada zapisane w cyrografie słowa „Trwaj, chwilo, jesteś piękna”. Jednak za uczynione w ciągu życia dobro zostaje zbawiony.

Mefistofeles – diabeł, który sam siebie określa słynnymi słowami: „Jam częścią tej siły, która wiecznie zła pragnąc, wiecznie dobro czyni”. Nie jest to więc typowe wyobrażenie szatana. W „Fauście” pojawia się pod różnymi postaciami – z łatwością potrafi przemieniać się w co tylko zechce. Jest niezwykle inteligentny, wykształcony, sprytny i przebiegły, a przy tym – dowcipny i ironiczny. Zakłada się z Bogiem o duszę Fausta. Obdarzony nadnaturalnymi mocami, z łatwością przenosi mędrca w różne miejsca i spełnia jego najbardziej wymyślne pragnienia. Przewrotny i fałszywy, sprowadza na Fausta same nieszczęścia i sprawia, że wszelkie jego działania kończą się tragicznie, niosąc za sobą ludzką krzywdę i cierpienie. Z czasem jednak traci władzę nad uczonym i niczego nie może już mu sugerować, jednak – zgodnie z umową – musi wypełniać wszystkie jego rozkazy. Pomimo swej przebiegłości Mefistofeles ostatecznie przegrywa walkę o duszę Fausta, choć – według umowy – ma do niej prawo.
Mefistofeles jest znawcą ludzkiego życia i ludzkiej natury. Przez wieki obserwuje ludzi, odczuwa w stosunku do nich pogardę i litość, jednak nie chce się nad nimi pastwić. Właściwie w pewnym sensie trudno nawet jednoznacznie określić, czy jest zły. Chociaż jest reprezentantem „szatańskich”, burzycielskich skłonności, jest także – zgodnie z komentarzami samego Goethego – wyrazicielem sceptycyzmu poety. Jest więc raczej figurą metaforyczną, a nie metafizyczną, umożliwiającą Faustowi zbliżanie się do prawdy.

Bóg – wizerunek Boga w „Fauście” trochę przypomina Jego biblijny obraz z Księgi Hioba. Podobnie jak w przypadku Hioba, również tutaj Bóg zakłada się z szatanem i wystawia człowieka na próbę. Jednakże bezgranicznie ufa on człowiekowi i chociaż to szatan wygrywa „zakład” (w chwili, gdy Faust wypowiada zawarte w cyrografie słowa „Trwaj, chwilo, jesteś piękna”), Bóg ocala Fausta i zbawia go w nagrodę za wieczne dążenie do prawdy. Zbawia również Małgorzatę – dzieciobójczynię i matkobójczynię. Jest zatem Bogiem miłosiernym i litościwym.

Małgorzata – czternastoletnia piękna panna, cnotliwa, skromna i pobożna. Jej życie jest skupione na domowych obowiązkach i pomaganiu matce. Młoda, niewinna i naiwna dziewczyna zakochuje się w Fauście i – chociaż nie można powiedzieć, że jest to miłość odwzajemniona - w imię tej miłości jest w stanie zrobić dla ukochanego wszystko. Pośrednio przyczynia się do śmierci matki i brata, a także zabija dziecko będące owocem jej grzesznego związku z Faustem. Ogarnięta wyrzutami sumienia i wtrącona do więzienia, popada w obłęd, ale postanawia ponieść konsekwencje swoich czynów i pokornie przyjmuje wyrok śmierci. Nie godzi się na ucieczkę z ukochanym, a przed śmiercią powierza swoją duszę Bogu, dzięki czemu zostaje zbawiona. Dzięki swej pokorze i skrusze, wierze w Boga i miłości do Fausta, po śmierci dostaje się do nieba, gdzie zostaje Pokutnicą i wyjednuje u Matki Bożej miłosierdzie dla umierającego Fausta.

Helena Trojańska – w pewnym sensie iluzoryczna postać, którą Faust, dzięki mocy Mefistofelesa, sprowadza z krainy zmarłych. Mędrzec przenosi się do antycznej Sparty i tam zakochuje w pięknej kobiecie. Helena zostaje małżonką Fausta i przez wiele lat wiodą szczęśliwe życie. Kiedy jednak umiera ich syn – Euforion – umiera także Helena, która, jako jedynie iluzja, mogła mieć ludzki kształt tak długo, jak długo łączyła ją z życiem więź miłości do syna.

Wagner – asystent Fausta, racjonalista, święcie przekonany o ogromnej wartości wiedzy i nauki, młody naukowiec, przypominający Fausta sprzed lat. Goethe celowo stworzył tę postać, by portret Fausta był pełniejszy. Wyeksponował takie cechy młodego naukowca jak: ufność w potęgę wiedzy, naiwność, ślepą wiarę w naukę, dumę, ambicję – wszystkie te, które posiadał kiedyś Faust.

Walenty – brat Małgorzaty, który ginie w pojedynku z Faustem, broniąc honoru swej siostry.

Ponadto w Fauście pojawia się wiele epizodycznych postaci drugoplanowych, takich jak: Dyrektor (teatru), Poeta, Wesołek, Archaniołowie (Rafael, Gabriel, Michał), Duch Ziemi, mieszczanie, Marta (sąsiadka Małgorzaty), Cesarz – i wiele innych.