Utwór ma formę powieści epistolarnej (listownej) i obejmuje listy Wertera pisane do przyjaciela, Wilhelma, w okresie od 4 maja 1771 do 20 grudnia 1772 roku. Ich forma jest niejednolita i bardzo różnorodna (od krótkich, jednozdaniowych oznajmień, poprzez emocjonalne wykrzykniki, aż po rozległe epickie opisy). Jest to zapis stanów duszy głównego bohatera, jego myśli, poglądów oraz różnych zdarzeń, w których ujawnia się jego wrażliwa, niepospolita natura i odrębny, bardzo subiektywny sposób postrzegania świata. Jego niepełną historię uzupełnia ponadto nota od fikcyjnego Wydawcy, który pełniąc funkcję narratora, dopowiada to, czego nie ma w listach, czyli ostatnie chwile Wertera przed samobójstwem oraz domniemane motywacje, które doprowadziły go do tego kroku. Ukazuje także okoliczności tragicznego wydarzenia z perspektywy innych bohaterów – Lotty i Alberta.

Sam gatunek powieści epistolarnej nie był już w tym okresie niczym nowym i cieszył się dość dużą popularnością (w tym samym czasie powstała m.in. „Nowa Heloiza” J. J. Rousseau), pozwalał bowiem twórcom na swobodne oddawanie przeżyć i stanów wewnętrznych bohaterów, w osobistej, często bardzo uczuciowej i bezpośredniej formie.