Utwór powstał w przeciągu niespełna dwóch miesięcy (luty-marzec) 1774 roku, jako reakcja na osobiste doświadczenia poety. W lecie 1772 roku 25-letni poeta udał się bowiem w charakterze referendarza do Wetzlaru, gdzie na jednym z bali poznał Charlottę Buff, do której zapałał gorącym uczuciem. Panna była już wówczas narzeczoną Christiana Kestnera, sekretarza poselstwa hanowerskiego. Starała się więc nie dawać Goethemu zbytnich nadziei, trzymając go na dystans. Jesienią, widząc, że nie ma na co liczyć, poeta wyjechał bez pożegnania do Frankfurtu, odwiedzając po drodze znaną ówcześnie pisarkę Zofię von La Roche, dla której szesnastoletniej córki, Maksymiliany, stracił głowę. Tam doszła go wieść o samobójczej śmierci przyjaciela z Wetzlaru, Karla Wilhelma Jerusalema, który, jak donosił listownie Kestner, zastrzelił się pożyczonymi od niego pistoletami z powodu nieszczęśliwej miłości do mężatki. To właśnie okoliczności tego tragicznego zdarzenia wykorzystał Goethe w swoim utworze. W kwietniu 1773 roku dowiedział się on post factum o ślubie Charlotty i Kestnera. Ponadto uwielbiana przez niego Maksymiliana została wydana za starszego kupca, Petera Brentano, z którym poeta był skonfliktowany. Te dwa wątki splótł Goethe w smutnej historii miłosnego trójkąta – Wertera, Lotty i Alberta.