Bajronizm jest to zespół tendencji literackich i ideowych powstały pod wpływem twórczości Georga Gordona Byrona, mający jednocześnie ścisły związek z jego biografią, która ukształtowała wzór osobowy romantycznego artysty. Złożyły się na niego takie cechy i motywy jak:
• nieprzeciętna indywidualność;
• bunt przeciw konwenansom i normom moralnym;
• poczucie wyobcowania oraz skłócenia ze światem i samym sobą;
• samotna walka o prawa innych;
• wspieranie dążeń narodowowyzwoleńczych i wolnościowych;
• na koniec – wątek nieszczęśliwej miłości.
Bajronizm przejawia się także w nawiązywaniu do rozwiązań formalnych, charakterystycznych dla twórczości Byrona, takich jak stosowanie gatunku powieści poetyckiej oraz poematu dygresyjnego, lub też ironii romantycznej.

Giaur jest pierwszym, więc typowym bohaterem bajronicznym. Jego główne „bajroniczne” cechy to osobowość, określona postawa wobec świata i niezwykłość jego losów. Już na wstępie dowiadujemy się o jego odrębności – jest giaurem, a więc niewiernym (chrześcijaninem pośród muzułmanów). Nie wiemy, jakim sposobem młody Wenecjanin znalazł się w okupowanej przez Turków Grecji, ale z jego spowiedzi wynika, że nie stronił od bitew i ryzykownych wyzwań. Najprawdopodobniej więc przygnała go tam chęć walki (być może wspierał dążenia narodowowyzwoleńcze Greków) oraz żądza przygód.

Giaur jest awanturnikiem, nie bojącym się sprzeciwić się panującym w danej społeczności normom. Nie obchodzi go, że jego wybranka, Leila, jest już żoną Hassana. Liczy się dla niego tylko jego własne uczucie i jej wzajemność. Kiedy zdradzony mąż, zgodnie z muzułmańskim obyczajem, karze niewierną małżonkę, Giaur postępując wbrew nakazom moralnym zarówno swojej, jak i wrogiej religii, mści się bezlitośnie za krzywdę, jaka spotkała jego ukochaną. Nie działa tylko pod wpływem afektu, ale starannie planuje swoją zbrodnię. Robi wszystko, żeby Hassan nie uszedł z jego rąk żywy. Po zabójstwie nie odczuwa też żadnych wyrzutów sumienia. Nie boi się ani sądu bożego, ani śmierci. Jest niezwykłym indywidualistą, kierującym się w swoim postępowaniu wyłącznie głosem wewnętrznym, podporządkowanym uczuciom. Jako człowiek bezkompromisowy, gniewny, obdarzony wybuchową naturą, bezbronny pozostaje jedynie wobec siły miłości do Leili, która nawet po odejściu rządzi jego życiem. Nie mogąc znaleźć sobie miejsca, z bólu i rozpaczy popełnia wciąż nowe zbrodnie, nie będąc zdolnym zapomnieć ukochanej i obdarzyć kogoś uczuciem. W końcu, wypalony wewnętrznie, udaje się do klasztoru, aby tam spędzić resztę swych dni. Nie robi tego z chęci odbycia pokuty czy wewnętrznej potrzeby pokory. Kieruje nim jedynie chęć ucieczki od obrzydłego świata, na którym nie ma dla niego już nic pozytywnego, co mogłoby nadać jego życiu sens i wyzwolić jakiekolwiek emocje poza poczuciem pustki i cierpienia. Nawet w chwili śmierci pozostaje buntownikiem, wiernym swoim przekonaniom, nie dbającym o wiarę, konwenanse i zbawienie.

Wyraźnie widać więc, że Giaur jest bohaterem w pełni realizującym schemat bajronizmu, zarówno ze względu na swoją bezkompromisową postawę wobec świata, ciągłą z nim walkę, motyw nieszczęśliwej miłości, jak i ucieczkę od społeczeństwa w samotność i własne wnętrze.