Witold Gombrowicz wielkim pisarzem był… Urodził się 4 lipca 1904 r. w Małoszycach pod Opatowem w rodzinie ziemiańskiej. Po zdaniu matury studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał magisterium. W 1928 r. wyjechał do Francji. Tam przez rok studiował w Institut des Hautes Etudes Internationales. Po powrocie pracował jako aplikant sądowy.

Debiut literacki pisarza przypadł na 1933 rok, gdy ukazał się jego zbiór opowiadań „Pamiętnik z okresu dojrzewania”. Później rozszerzone wydanie tego tomu pojawiło się pod tytułem „Bakakaj”. Przedwojenny dorobek Gombrowicza obejmuje jeszcze powieść „Ferdydurke”, dramat „Iwona, księżniczka Burgunda” oraz artykuły i recenzje prasowe. W sierpniu 1939 r. pisarz wyjechał do Argentyny na pokładzie transatlantyku „Chrobry”. W latach 40 i 50 pracował w Banku Polskim w Buenos Aires, otrzymywał niewielki zasiłek z poselstwa polskiego oraz pisywał do lokalnych gazet. W tym czasie spotykał się również ze swoimi przyjaciółmi, argentyńskimi artystami, w kawiarniach. W 1953 r. ukazały się dwa wybitne dzieła pisarza – dramat „Ślub” i powieść „Trans-Atlantyk”, a w 1960 powieść „Pornografia”.

Gombrowicz nie był w dobrych stosunkach z polskim środowiskiem emigracyjnym w Argentynie, ponieważ mieli różne poglądy na ideał polskości. Gombrowicz marzył o polskości bardziej elastycznej i nowoczesnej. Emigracja popierała jednak tradycyjne wartości i wszelki atak na nie uważała za zdradę ideałów patriotycznych. O latach pisarza spędzonych w Buenos Aires można poczytać w jego subiektywnych „Dziennikach”, które najpierw były drukowane w odcinkach w miesięczniku „Kultura”, a później wydane w trzech tomach.

W 1963 roku pisarz wyjechał na roczny pobyt do Berlina Zachodniego. W 1965 roku ukazała się jego kolejna powieść, „Kosmos”, a w 1966 dramat „Operetka”. Po pobycie w Berlinie Gombrowicz wyjechał do Paryża, a w 1966 roku osiadł w Vence, niedaleko Nicei. Umarł 25 lipca 1969 roku na niewydolność płuc. Krótko przed śmiercią poślubił Marię Ritę Labrosse.

Za swoją twórczość literacką pisarz otrzymał w 1966 roku nagrodę Fundacji im. Jurzykowskiego oraz w 1967 roku międzynarodową nagrodę wydawców Prix Formentor. W 1968 był nominowany do Literackiej Nagrody Nobla.

• Tematy i cechy twórczości Gombrowicza to:
– kategoria Formy, w której funkcjonują ludzie,
– dyskusja o polskości i charakterze narodu,
– groteska, absurd, parodia w powieści i dramacie,
– specyficzna konstrukcja zdań,
– polemika z tradycją.

Gombrowicz uwielbiał życie kawiarniane, był bywalcem Zodiaku i Małej Ziemiańskiej, wodził rej wśród młodych pisarzy, śmieszył, tumanił, przestraszał. Źródło jego nieprawdopodobnie nowatorskiego natchnienia biło w filiżance małej czarnej. Literaturę traktował jak bujny teren eksperymentu i zabawy. Pisał dla przyszłości i udawał, że robi to od niechcenia. Był przedstawicielem młodego, drugiego pokolenia niepodległej Polski. Śmieszyła go oficjalna, codzienna karykatura mitologii narodowej, absurdy polityki oraz powierzchowność życia społecznego, a sama narodowa mitologia Polski go nie wzruszała. W swoich „Dziennikach” pisał: „Jestem okropnie polski i okropnie przeciw Polsce zbuntowany”. Był nieodrodnym dzieckiem epoki – zbuntowanym wobec niej i bardzo do niej należącym.