1. Motyw artysty – zawarta w „Fauście” koncepcja poezji i roli artysty jest bliska poglądom romantyków. Wynika ona z przekonania, że poezja rodzi się z natchnienia i skierowana jest dla potomnych, a artysta powinien być wybitną jednostką, obdarzoną wyjątkową, niedostępną dla maluczkich mocą twórczą.

2. Motyw szatana – wizja zła i szatana jest w „Fauście” niezwykle oryginalna. Mefistofeles w niczym nie przypomina ludowego diabła z rogami i ogonem, trudno go również uznać za symbol immanentnego, niezależnego od człowieka zła. Ukazany jest jako inteligentny kusiciel, sprytny i przebiegły, egoistyczny i wyrachowany. Sam siebie określa jako część „tej siły, która wiecznie zła pragnąc, wiecznie dobro czyni”. Z definicji tej może wynikać, że zło nie pochodzi od diabła, ale jest obecne w każdym człowieku.

3. Motyw Boga – również Bóg w „Fauście” nie przypomina Boga chrześcijańskiego, wystawiającego na próbę grzeszną duszę ludzką (jak w przypadku Hioba). Bóg w dziele Goethego wierzy bezgranicznie w człowieka i wie, że „błądzi człowiek, póki dąży”.

4. Motyw wędrówki – to oczywiście wędrówka Fausta w czasie i przestrzeni. Powoduje ona wewnętrzny rozwój bohatera, który zaczyna dojrzewać do zrozumienia, że sens życia ludzkiego polega na działaniu na rzecz całej ludzkości, a nie na zaspokajaniu jedynie własnych potrzeb. Wędrówką można nazwać także całe życie Fausta – jego ciągłe dążenie do zdobywania wiedzy i uzyskania odpowiedzi na podstawowe pytania egzystencjalne.

5. Motyw przemiany – z motywem wędrówki Fausta związany jest motyw jego przemiany. Faust z człowieka myślącego tylko o własnym szczęściu przemienia się w działającego na rzecz szczęścia ludzkości altruistę. Dopiero praca na rzecz innych pozwala mu osiągnąć pełnię szczęścia i wypowiedzieć słowa „Trwaj, chwilo”.

6. Motyw kobiety – podobnie jak w życiu Goethego, również i w „Fauście” pojawia się więcej niż jedna ważna kobieta. Są to: niewinna, młoda Małgorzata i piękna Helena Trojańska. Z obiema kobietami bohater dramatu przeżywa wielką miłość – uczucie do Małgorzaty kończy się tragicznie, zaś z Heleną Faust przeżywa wiele szczęśliwych lat. Czternastoletnia Małgorzata jest uosobieniem cnoty niewinności i naiwności. Uwiedziona przez Fausta, zakochuje się w nim i spełnia każde jego żądanie. Przyczynia się do śmierci własnej matki i brata, morduje swoje dziecko. Helena natomiast jest iluzorycznym wytworem wyobraźni Fausta, który oczarowany urodą kobiety, przenosi się w czasy antyczne, zdobywa miłość Heleny i zostaje jej mężem.

7. Motyw miłości – w „Fauście” mamy więc do czynienia z dwoma rodzajami miłości – miłością nieszczęśliwą, tragiczną (Małgorzaty) oraz spełnioną, choć tylko iluzoryczną (Heleny). Miłość Fausta i Małgorzaty jest uczuciem nieszczęśliwym, grzesznym, kończącym się tragicznie – śmiercią dziewczyny oraz ich dziecka. Dla Fausta miłość ta jest tylko zaspokojeniem pożądania, a dla Małgorzaty – uczuciem szczerym i bezgranicznym. Z kolei miłość Fausta i Heleny jest dla obojga w końcu miłością spełnioną i szczęśliwą. Dzięki niej Faust spędza wiele lat w idyllicznej krainie, zanurzony w błogim spokoju i zadowoleniu.

8. Motyw cierpienia – w dramacie Goethego najbardziej cierpi bez wątpienia Małgorzata, która jest w stanie zrobić wszystko dla Fausta, powodowana nieszczęśliwą miłością. Przytłoczona nieszczęściami (śmiercią matki, brata i dziecka) i poczuciem winy, traci zmysły, lecz z pokorą przyjmuje wyrok śmierci. Można powiedzieć, że także Faust cierpi – mimo że posiada przeogromną wiedzę, wciąż czegoś mu brakuje, nie jest szczęśliwy i nie wie, jak osiągnąć szczęście.