1. Kim był Faust?
Odpowiedź, że Faust jest głównym bohaterem dramatu Goethego, to za mało. Należy wspomnieć o autentycznej średniowiecznej postaci Georga (lub Johannesa) Fausta, żyjącej w latach 1480-1540. Był to uczony, doktor, astronom, a także czarnoksiężnik i alchemik, któremu udało się podobno wywołać ducha Heleny Trojańskiej. Niemiecka legenda głosi, że podpisał on cyrograf z szatanem.

2. Czym jest motyw faustowski?
Tutaj również nie wystarczy udowodnić, że motyw Fausta był podejmowany przez wielu twórców romantyzmu i późniejszych epok nie tylko w literaturze, ale i w innych dziedzinach sztuki (w operze, malarstwie czy filmie). Motyw faustowski nie dotyczy bowiem jedynie postaci Fausta. Jest to w pewnym sensie cały zespół motywów i tematów, takich jak: dążenie do pokonania barier czasu, pragnienie prawdziwej wiedzy, poznania prawd niedostępnych śmiertelnikom, odpowiedzi na pytania o sens życia i definicję śmierci, dobra, zła i miłości, pragnienie wiecznej młodości, a także pertraktacje z siłami szatańskimi.

3. Co znaczą słowa Mefistofelesa: „Jam częścią tej siły, która wiecznie zła pragnąc, wiecznie dobro czyni”?
Nie chodzi tutaj bynajmniej o to, że szatan w Fauście jest nieudolny. Tę „definicję diabelstwa” można wytłumaczyć poprzez zaprezentowanie postaci Mefistofelesa jako nie tyle symbolu immanentnego zła, lecz zła znajdującego się w człowieku. Szatan nie tyle czyni zło, ile raczej jest siłą uaktywniającą zło, które tkwi w każdym z nas. Należy też wspomnieć o tym, że Mefistofeles ostatecznie przegrał „zakład” z Bogiem – i chociaż Faust wypowiedział zawarte w cyrografie słowa, nie został wtrącony do piekieł, lecz został zbawiony. Zatem szatan, wiecznie pragnąc zła, wiecznie czyni dobro, bo wciąż przegrywa z Bogiem.

4. Dlaczego „Fausta” określa się mianem dramatu romantycznego?
W odpowiedzi na to pytanie należy wymienić wszystkie najbardziej charakterystyczne cechy dramatu romantycznego, takie jak: niesceniczny charakter, odejście od zasady trzech jedności (miejsca, czasu i akcji), synkretyzm rodzajowy (czyli połączenie dramatu, liryki i epiki), połączenie świata realistycznego z nadprzyrodzonym, sceny zbiorowe, obecność bohatera romantycznego. Udowodnienie, że „Faust” posiada te cechy, nie będzie stanowić problemu.

5. Czy Fausta można nazwać bohaterem romantycznym? Dlaczego?
Na pewno tak! A dlaczego? Bo – jak wszyscy inni bohaterowie romantyczni – jest jednostką wybitną, wielką indywidualnością, buntownikiem mocującym się z Bogiem i światem itd.…